3 cabaran buat mereka yang anti-melayu

Saban hari Melayu didendangkan dengan irama dan lagu Ketuanan Rakyat ciptaan Anwar Ibrahim. Pelbagai slogan dan tarikh dihebohkan untuk mengamit minat rakyat yang sememangnya ‘letih’ dengan stail kepimpinan Pak Lah.

Dari tarikh yang tidak menjadi sehinggalah kepada slogan yang tiada berisi, satu gelombang baru diwujudkan oleh mereka yang ultra dan ‘chauvinist’.. dari isu keadilan kepada rakyat, beralih pula kepada isu kesama-rataan untuk semua kaum.

Kesama-rataan kaum bermaksud tiada lagi hak istimewa Melayu, tiada lagi  DEB, tiada lagi Sultan dan Raja.. bukan Melayu boleh jadi PM, bukan Melayu boleh jadi Ketua Hakim, boleh jadi Ketua Polis dan Panglima Angkatan Tentera.. bukan Melayu boleh menjadi pemimpin kepada Melayu yang dilihat lembik dan bodoh.. percayalah, Melayu tidak bodoh.

Memang ada Melayu yang terpesona dengan slogan ‘Malaysian Malaysia’.. samada mereka ini buta sejarah ataupun sudah hilang jati diri sebagai Melayu. Ada juga Melayu yang terkinja-kinja kegirangan jika Melayu sudah hilang kuasa politik.. ini Melayu yang lalai dengan gaya hidup bebas dan tidak mahu terikat dengan adab dan hukum-hakam. Ada juga Melayu yang hasad dan dengki.. biarlah Cina dan India menang, asalkan bukan UMNO yang menang.

Jika pemimpin UMNO kaya-raya, si Melayu ini korup dan pengkhianat.. jika Cina dan India jadi tokey besar, tiada pula rasa hasad dan dengki.. malahan, disumpah seranah setiap hari pun tidak mengapa. Sememangnya kelemahan Melayu suka hasad sesama sendiri dan mempunyai rasa rendah diri yang melampau terhadap kaum lain lebih-lebih lagi yang fasih bercakap Bahasa Inggeris.

Kembali kepada mereka yang ‘chauvinist’, isu DEB dan keadilan politik menjadi bekal perang mereka.. pelbagai kesalahan dan cacat cela pemimpin Melayu ini dicari agar mereka dilihat tidak layak memimpin negara.

Di Pulau Pinang, kuasa politik Melayu semakin suram.. lihatlah apa yang sudah jadi jika bukan Melayu yang berkuasa. Jika dahulu, Melayu dipinggirkan secara perlahan-lahan melalui ekonomi.. sekarang Melayu juga terancam dalam pentadbiran dan politik. Lebih banyak jawatan dalam kerajaan untuk bukan Melayu.. atas nama keadilan kaum. Lebih banyak papan tanda pelbagai bahasa.. atas nama semangat Bangsa Malaysia (tidak cukupkah dengan Bahasa Malaysia?)

Pendek kata.. pelbagai kaedah dan program cuba untuk “di-Cina-kan”.

Hairan bukan? Mereka kata berjuang untuk keadilan semua kaum.. kenapa hak-hak kaum Cina sahaja yang menjadi keutamaan? Kenapa tidak memperjuangkan hak dan budaya kaum Iban? Kenapa tidak memperjuangkan hak-hak kaum orang asli Jakun dan Negrito?

(1) Jika benarlah mereka berjuang untuk keadilan semua kaum.. mahukah mereka membubarkan sekolah kebangsaan cina dan  india kepunyaan mereka? mahukah mereka bersekolah dengan Melayu? Jika mereka ikhlas berjuang untuk Bangsa Malaysia.. saya rasa ianya tidak menjadi masalah besar. Kalau menentang habis-habisan.. tentu ada yang tidak kena.

(2) Jika benarlah mereka bersemangat Bangsa Malaysia.. mahukah mereka membuang dialek Mandarin dan Tionghua dalam pertuturan seharian? Mahukah mereka jadi Cina Indonesia atau Thailand yang tidak boleh ada identiti ke-cina-an dalam pertuturan mereka secara umum?

Melayu hanya pandai Bahasa Malaysia dan Inggeris sahaja.. padahal bukan Melayu boleh menguasai 3 bahasa, sanggupkah mereka membuang bahasa dialek mereka dan hanya bertutur dalam 2 bahasa sahaja?

(3) Jika benarlah mereka berjiwa Bangsa Malaysia.. mahukah suratkhabar mereka dipupuskan? Biarlah yang tinggal hanya suratkhabar dalam Bahasa Malaysia dan Bahasa Inggeris sahaja? Mereka bebas untuk bermedia.. tetapi hanya dalam Bahasa Malaysia atau Bahasa Inggeris, sanggupkah?

Sekiranya mereka melenting dan marah jika hak-hak mereka ini disentuh dan diusik.. sepatutnya mereka kena faham kenapa Melayu mudah tersinggung dan marah jika hak-hak mereka diusik. Jika mereka tidak sanggup berkorban untuk memperjudikan hak-hak mereka.. jangan paksa Melayu untuk memperjudikan hak-hak mereka.